مقالات الکترونیکی

به نظر می رسد در چند سال اخیر شرکت ای ام دی گوی سبقت را از اینتل ربوده و به پیشرفتهای چشگیری در طراحی پردازنده های خود مخصوصا پردازنده های دو هسته ای دست یافته است.

پردازنده های دوهسته ای کارخانه ای ام دی با نام AMD Athlon Dual Core X2 Processor که از محصولات جدید کارخانه ای ام دی است در مقابل پردازنده های دو هسته ای کارخانه اینتل با نام Intel Pentium D Processors بیش از پیش صلاحیت خود را برای بدست گرفتن بازار پردازنده های چند هسته ای خانگی نشان داده است که در این موقعیت سعی کردم در مورد وجود یک نقص نه چندان کوچک در پردازنده های دو هسته ای اینتل بپردازم و چگونگی رفع این نقص را توسط شرکت ای ام دی مطرح کنم. 

 معماری اتصال مستقیم (1) همانطور که از نامش پیداست مسئول برپایی یک ارتباط مستقیم بین پردازنده، کنترل کننده حافظه و فضای ورودی خروجی است که باعث بهبود کارایی کلی سیستم می شود. در سالهای اخیر ای ام دی از معماری اتصال مستقیم در پردازنده های تک هسته ای خود استفاده می کرده است اما اکنون مشغول گسترش هر چه بیشتر استفاده از این معماری در بین پردازنده ها و چیپهای چند هسته ای خود است.در اینگونه پردازنده های چند هسته ای هر هسته دارای کنترل کننده حافظه(2) اختصاصی خود است که این کارایی حافظه را به حد زیادی افزایش می دهد و استفاده از معماری اتصال مستقیم با کنترل کننده حافظه سبب ساده تر شدن عملیات چند وظیفه ای (3) و همچنین از میان رفتن تنگناهای(4) ناخواسته ی سخت افزاری می شود به عبارتی دیگر اتصال هسته های پردازنده به این طریق باعث آزادتر شدن جریان داده و کاهش مشکلات ناشی از تاخیر می شود.

در پردازنده های دو هسته ای  x86 اینتل، دو هسته دارای یک کنترل کننده حافظه هستند و همین مسئله باعث بروز تنگناهای سخت افزاری در انتقال داده ها خواهد شد که این خود سبب ایجاد تاخیر در انجام کارها می شود.

1- Direct Connect Architecture

2- Memory Controller

3- Multitasking

4- Bottleneck